Przebaczenie a pojednanie

Autor podejmuje temat niezwykle ważny z punktu widzenia teologii moralnej – relację między przebaczeniem a pojednaniem. Zasadniczym celem pracy jest ukazanie przebaczenia jako drogi prowadzącej do pojednania, z uwzględnieniem jego wymiaru indywidualnego, społecznego, sakramentalnego i wychowawczego. Problem badawczy Autor ujmuje w pytaniu: „ Na ile przebaczenie jako akt moralny może prowadzić do pojednania z Bogiem, sobą i bliźnim oraz kształtować postawy społeczne budujące pokój i wspólnotę?”. Szczególnym atutem pracy jest przejście od ujęć teoretycznych do konkretnych implikacji praktycznych, zwłaszcza w rozdziałach poświęconych wymiarowi społecznemu i wychowawczemu. Autor słusznie podkreśla, że przebaczenie i pojednanie nie mogą pozostać jedynie abstrakcyjnymi kategoriami, lecz powinny przekładać się na konkretne postawy i działania jednostek oraz wspólnot. Z perspektywy duszpasterskiej praca posiada wysoką wartość. Autor nie poprzestaje bowiem na refleksji teoretycznej, ale wskazuje, jak przebaczenie i pojednanie można – i należy – realizować w konkretnych sytuacjach życiowych: w rodzinie, w Kościele, w społeczeństwie zmagającym się z ranami wojny, przemocy i odrzucenia. Szczególnie cenny jest jego wkład w pedagogikę chrześcijańską – ukazanie potrzeby wychowania do przebaczenia i pojednania w rodzinie, szkole i parafii. Praca może stanowić inspirację dla kaznodziejów, katechetów, rekolekcjonistów oraz wychowawców (...). Z recenzji ks. dr. hab. Tadeusza Zadykowicza, prof. KUL