Polka

Polka to poemat o bliskich, o zwykłych ludziach. Ale też o mnie. O dorastaniu w Beskidzie Niskim. O lęku. Ta książka wyrosła z niezgody, a nawet z wielu niezgód. Z obrazów, które wciąż mam przed oczami. Dziś w dorosłym życiu poszukuję odniesień, a czasem naiwnych prawd, bo smutek nigdy nie powinien być normą. Nie powinien kiełkować w umyśle, w nikim. Powinien być nazwany i kiedyś się kończyć. Ale czasem wzbiera w człowieku. W dziecku. Latami. W końcu zawsze przychodzi nam zapłacić. Poczuciem braku, samotnością. Książką taką, jak ta.