Uczyć się od Las Vegas. Zapomniana symbolika formy architektonicznej

Jedna z najważniejszych książek o architekturze. Ognista polemika z Le Corbusierem . Przyglądając się Las Vegas, miastu blichtru, parkingów i szyldów, autorzy budują teorię architektury „ zwyczajnej i brzydkiej” – a zarazem żywiołowej i pełnej wyobraźni. Dogłębna analiza zabudowy tego miasta stanowi punkt wyjścia do rozważań nad niesłusznie zdaniem autorów zapomnianą symboliką formy architektonicznej. Venturi, Scott Brown i Izenour dokonują żarliwej dekonstrukcji myśli modernistycznej, przywoływanej przede wszystkim w postaci książki W stronę architektury Le Corbusiera. Tropiąc sprzeczności i pułapki późnego modernizmu, autorzy opowiadają się za nową architektoniczną wrażliwością, nieskażoną protekcjonalizmem, otwartą na popularne gusta. Polska wersja Uczyć się od Las Vegas , oddając wiernie treść drugiego amerykańskiego wydania, różni się od niego formą graficzną. Uznaliśmy, że w trosce o klarowność przekazu warto nawiązać do pierwszego, ekskluzywnego wydania książki i jak najwięcej zdjęć wydrukować w kolorze. Zmieniliśmy też nieco kolejność ilustracji i przerysowaliśmy niektóre diagramy. W ciągu czterdziestu lat, jakie upłynęły od wydania Uczyć się od Las Vegas , poglądy autorów rozwijały się i ewoluowały, czemu dawali wyraz w rozlicznych publikacjach. Ze względu na brak polskich wersji większości tekstów zawartych w bibliografii, która została dołączona do drugiego wydania, nie zdecydowaliśmy się na jej przedruk. Jest ona dostępna na stronie www. venturiscottbrown. org , gdzie można także znaleźć listę projektów Denise Scott Brown i Roberta Venturiego. Niewiele jest książek o architekturze, które nie roszcząc sobie praw do wkraczania na pole dziedzin pokrewnych, spotkałyby się z podobnym odzewem i w podobnym stopniu je uzupełniały. Trudno czytać dziś Baudrillarda, Eco, de Saussure’a i Virillio, Derridę, Deleuze’a, McLuhana i Foucaulta, mówić o nie-miejscach (Augé), społeczeństwie spektaklu (Debord), makdonaldyzacji przestrzeni (Ritzer), wolności i kontroli (Bauman) czy nowym flaneryzmie i przemyśle czasu wolnego bez choćby jednego cytatu z Uczyć się od Las Vegas . Tym bardziej że spomiędzy stron wyłania się portret frenetycznego pierwowzoru jednej z najbardziej fascynujących metafor współczesności – tematycznego parku rozrywki . Z posłowia Anny Porębskiej Błyskotliwy dokument swoich czasów. Dzieło, które umiejętnie i twórczo wykorzystuje historię. Rzadkość. „ Journal of the Society of Architectural Historians” Fachowo uargumentowana, zmyślnie polemiczna, przewrotnie błyskotliwa książka. „ The Yale Review”