Upadek „Ludowej”

Jerzy Sambor zanurzył się w czerń, czeluść bramy. Gdzieś ryczało radio czy telewizor. Opętany rock. Ostrożnie schodził w dół macając nogami stopnie. Szukał rękami włącznika światła. znalazł. Przekręcił. Światła nie było. Ktoś ukradł żarówkę. Poczuł koci smród. Cuchnęło też rybą... Nagle drgnął. Ujrzał przed sobą niczym oczy czarownicy płonące krążki kocich źrenic. - Czego ja tu szukam? - Krystyna - szepnął w cuchnącą czeluść piwnicy i zawrócił czując, że oczy ma pełne łez... Wyskoczył z bramy na oświetloną przestrzeń staromiejskiego placu i znieruchomiał. Na wprost niego leżał na ziemi w rozpiętym kożuchu pijany człowiek i pedałował na rowerze. Nie piłem - pomyślał, ale przecież nikt trzeźwy nie mógł czegoś takiego zobaczyć. Dopiero gdy zrobił krok do przodu, spostrzegł, że rower zaparł się, upadając, o śniegu spiętrzony na brzegu chodnika, a pijany człowiek leżąc na ziemi kręcił z mozołem pedałami... koło wirowało w powietrzu. - Niech żyje! - wrzasnął ktoś w ciemności.