6 smutnych opowiadań, 1 wesołe + 1 interaktywne

„ Nie ma już dalekich krajów i realnego czasu, kontaktujemy się z ludźmi, którzy nas nie widzą, nie słyszą” – mówi Borys. Słowa nie wyrażają ludzi, oddalają ich od siebie, dystansują. Nie prowadzi się rozmów – raczej wzajemnie informuje. Postaci istnieją w świecie, w konkretnej przestrzeni, jednak sytuują się na zewnątrz. Bohaterowie nie odnajdują w tej rzeczywistości swoich przestrzeni i zapachów, a także miłości, wiary i mądrości. Mamy do czynienia z opowiadaniami o człowieku-marionetce i jego wyimaginowanych światach, o utracie korzeni-tożsamości i niemożliwym kontakcie z codziennością, drugim człowiekiem, najczęściej tym egzystującym obok. Trochę tak. Ale czytamy także małe traktaty o słowie-logosie, o jego sile kreacyjnej, wielkości... i nieśmiertelności. Filip pyta nas – „ oprócz słów czym jeszcze się dzielimy?” Jeśli słowo ma taką moc, to czy z jego pomocą odnajdziemy kontakt z codziennością, swój los, przeznaczenie, drogę do domu? Ostatnia historia (wcześniej czytamy 6 smutnych opowiadań i 1 wesołe) została wymyślona jako otwarty tekst, dający każdemu możliwość „ dialogowania”, ingerencji-kreacji, współautorstwa, uczestnictwa. Ta „ otwarta” historia pokazuje także, że Filip i Rusana to każdy z nas, taki jederman, zakochany w logosie.