Jawa i sen

Obłok teraz jakby pulsował, niemal niezauważalnie przesuwał się do przodu i do tyłu. W jego nieco jaśniejszej połowie niespodziewanie ujrzałem polną drogę porośniętą z obu stron wierzbami. Ktoś na niej był, oddalał się wolno. W jednej chwili rozpoznałem wiejską drogę sprzed lat. Na tej drodze zostało pół mojego dzieciństwa i prawie cała wczesna młodość. Tą drogą chodziłem z ukochaną dziewczyną, a później - gdy ode mnie odeszła - ze swoją samotnością. Polna droga była moim całym światem, tu spotkałem pierwsze buki, dęby. Obok niej, w rowach, poznawałem kwiaty. Ona dała mi śpiew wszystkich warmińskich ptaków. Dzięki tej drodze poznawałem gwiazdy, burze i ludzi. Ona była moim ukochanym światem, który przyszło mi opuścić. Kochałem i kocham tę drogę. Pamiętam, że w pierwszych latach tęsknoty pisałem do niej listy. Leżą do dziś w szufladzie... Bo na jaki adres miałem je wysłać - Wiejska droga To za mało. Przecież nie ma na świecie takiego listonosza, który umiałby doręczyć list polnej drodze. Mógłby najwyżej tylko rzucić moje słowa na piach tej drogi. Ale może rzuciłby źle, słowami nie do ziemi a do nieba, i droga nie mogłaby się dowiedzieć o mojej tęsknocie. Bo jakżeby mogła przeczytać W niebo przecieżby się nie zmieniła. Nigdy nie słyszałem, żeby na tej ziemi jakakolwiek droga stała się niebem.