Dobrzy ludzie w czasach zła

W 1993 roku Svetlana Broz opuściła dom i pojechała do Bośni, by zaoferować tamtejszym szpitalom swoje usługi. „ Pojechałam, ponieważ nie mogłam zaakceptować obojętności Belgradu na to, co działo się w Bośni i ponieważ nie zgadzałam się z przekonaniem, że Bośniacy są naszymi wrogami, obcymi ludźmi. Mieszkańcy Bośni i Hercegowiny to moi rodacy i musiałam coś zrobić” — powiedziała w wywiadzie. Lecząc około stu pacjentów dziennie przekonała się, że bardzo wielu z nich chciałoby opowiedzieć jej swoją historię. Niekoniecznie historię związanych z wojną okrucieństw, bardzo często — gesty dobroci i przyjaźni ze strony ludzi znajdujących się po drugiej stronie barykady. Duch tych historii niezgodny był z głęboko nacjonalistycznym nastrojem, szerzonym przede wszystkim przez media. Svetlana Broz wyciągała wówczas dyktafon. Przemierzyła 7,5 tysiąca kilometrów. Nagrała blisko sto wstrząsających świadectw. „ Książka byłaby gotowa w 1996 roku — powiedziała w wywiadzie — gdyby ci, którym jej publikacja stawała kością w gardle, nie ukradli z mojego domu w centrum Belgradu większości zebranych przeze mnie materiałów. Zrozumiałam, że komuś zależy na tym, żeby taka książka się nie ukazała, albo żebym to nie ja była jej autorem. To oczywiście opóźniło