Św. Teresa od Jezusa mistrzyni rozwoju duchowego

Dla współczesnego człowieka  Teresa jest przede wszystkim nauczycielką modlitwy, jest nauczycielką relacji człowieka z  Bogiem. Wyprzedziwszy nas na  drodze modlitwy, pomaga rozeznać, na  ile modlitwa jest językiem duszy tego, kto zaledwie wymawia ją, jąkając się. Teresa jest mistyczką, ale mistyczką z  rękami zanurzonymi w  cieście ludzkich zajęć. I  o ile jest mistyczką, o  tyle jest Bożym świadkiem. Teresa jest kobietą-prorokiem, jakich niewiele było w  historii biblijnej czy w  dziejach ludzkości. Dzisiejszemu mężczyźnie i  kobiecie, tak zagrożonym pokusą agnostycyzmu i  niewiary, Święta mówi o  swoim doświadczeniu Boga. Bez zagłębiania się w  teorie oraz metafizyczne i  naukowe dowody, zapewnia nas o  egzystencji Boga i  Jego obecności, tajemniczej, ale prawdziwej, w  życiu każdej osoby – tak jak i  w jej życiu Bóg był obecny i  namacalny, był źródłem jej życia. Teresa posługuje się przystępnym językiem.  Chce się powiedzieć – w  żargonie klasycznym – że ona sama jest tematem lub fenomenem interdyscyplinarnym. Literatura, historia, psychologia, religia… krzyżują się i  układają w  jej słowie. Kobieta, która wychowuje do  miłości braterskiej. Zaprasza i  pobudza do  przyjaźni. Sympatyzuje i  współodczuwa. Jest przyjaciółką przyjaciół, posłanką pokoju, dobra, prawdy oraz wielką rzeczniczką godności bytu ludzkiego. Temat ten inspiruje najlepszy z  symboli stworzonych przez jej pisarskie pióro: „ zamek wewnętrzny”. Każdy człowiek ma w  swej duszy „ zamek z  diamentu lub bardzo przejrzystego kryształu” i  z wieży czci dla tego zamku kontempluje i  podziwia inne zamki w  jego otoczeniu – „ zamek z  diamentu lub bardzo przejrzystego kryształu” każdego człowieka. Tak, Teresa przypomina nam, że każdy z  nas ma duszę i  jest powołany do  zjednoczenia z  Bogiem.