Konstantynopol 717-718

Od połowy lat trzydziestych VII wieku ziemie Cesarstwa Bizantyńskiego i Persji, bardzo osłabionych wieloletnią wyniszczającą wojną, były najeżdżane przez muzułmańskich Arabów. Zjednoczone przez Mahometa i jego następców plemiona arabskie rozpoczęły gwałtowną ekspansję, zajmując z łatwością krainę za krainą i niszcząc imperium perskie. Następnym celem napastników stało się Bizancjum. Konflikt bizantyńsko-arabski rozgrywał się na ogromnym obszarze: w Syrii, Egipcie, Armenii, na Kaukazie, w Mezopotamii, Afryce, na Sycylii i innych wyspach Morza Śródziemnego, a w końcu w europejskiej Tracji. Terenem najbardziej zaciekłych walk była jednak Anatolia, która przez 300 lat stanowiła prawdziwe przedmurze chrześcijaństwa, niezdobyte przez żadnego z kalifów czy emirów. Punktem kulminacyjnym tych zmagań stało się arabskie oblężenie cesarskiej stolicy ‒ Konstantynopola, trwające przez rok w latach 717‒718. Miasto przetrwało dzięki woli walki cesarza Leona III Izauryjczyka, potędze fortyfikacji, przewadze na morzu oraz pomocy sprzymierzonych Bułgarów. Te wydarzenia barwnie opisuje Tomasz Kapuściński.