Ewangelia według św. Jana. Komentarz

Kolejny tomik nowej wersji edycji „ Międzynarodowego komentarza do Pisma Świętego". W komentarz w odpowiednich miejscach wplecione są fragmenty Pisma Świętego, co odpowiada pierwotnej intencji redaktorów naukowych tego poczytnego dzieła, a mianowicie zachęcania wiernych do równoległego czytania tekstu Pisma Świętego i komentarza. Podczas gdy Ewangelie synoptyczne pełne są opowiadań, przypowieści, anegdot, opisów uzdrowień i pozostających na zawsze w pamięci powiedzeń Jezusa, Ewangelia według św. Jana wydaje się mieć upodobanie w jednostajnych mowach i zawiera stosunkowo mało opowiadań. Jej język nuży, słownictwo jest ubogie i obfituje w liczne powtórzenia. Jezus Ewangelii Janowej mówi głównie o sobie, w przeciwieństwie do Jezusa Ewangelii synoptycznych, który głosi królestwo Boże. Ewangelia Janowa charakteryzuje się także bogactwem żywego obrazowania i sugestywnych scen, stanowiących inspirację dla wielu artystów. Wymieńmy zaślubiny w Kanie (2,1-11), niewiastę przy studni (4,7-26), namaszczenie Jezusa w Betanii (12,1-8), umycie nóg uczniom przez Jezusa (13,1-11), krzew winny i latorośl (15,1-8), Dobry Pasterz (10,7-18) i spotkanie zmartwychwstałego Jezusa z Marią Magdaleną (20,11-18). Dla biblistów Ewangelia Janowa jest zagadką. Stają wobec nierozstrzygniętych kwestii dotyczących jej powstania, autorstwa, warstw kompozycyjnych, zamierzonego audytorium, relacji do Ewangelii synoptycznych i listów św. Jana.