Język, literatura i kultura polska w świecie. Seria: Biblioteka LingVariów. Glottodydaktyka 13

Oddając do rąk czytelników niniejszy tom, pragniemy złożyć hołd polonistom zagranicznym, którzy nie bez racji są określani w naszym kraju mianem ambasadorów kultury polskiej. (…) Ich interpretacje polskich tekstów kultury bywają niejednokrotnie odkrywcze i zaskakujące, czasami tak zaskakujące, że aż kontrowersyjne. Dzieje się tak, gdyż patrzą na nie z perspektywy dla nas najczęściej niedostępnej, wolni od ograniczeń narzucanych przez nasze społeczeństwo i państwowe instytucje, przez wizję świata zakodowaną w języku. A. Seretny i W. T. Miodunki, Słowo wstępne (fragment) My, poloniści zagraniczni, musimy w istocie często mierzyć się z narracją (diachroniczną i synchroniczną) oraz z tym, co nazwałbym „ retoryką” polskiej tożsamości, z „ retoryką polskości”, nie zawsze pojmując do końca jej znaczenie i przede wszystkim - cel. Wychodzę siłą rzeczy od „ międzykulturowej” optyki, która charakteryzuje nasze spojrzenie na tę sprawę, bo tym, co nam się wydaje najważniejsze, nie jest bowiem to, co odróżnia czy oddziela kulturę polską od innych, lecz to, co ją z nimi łączy i osadzą ją od zawsze, ale szczególnie w dniu dzisiejszym, w kontekście europejskim. Luigi Marinelli, Sarmatyzm, mesjanizm, polskość… i co dalej? (fragment) Na to, że wciąż w językach polskim i japońskim - nawet jeszcze teraz, w wieku XXI - obowiązują określenia typu „ daleki”, „ odległy”, gdy mówimy o tym drugim kraju, złożyły się rozmaite przyczyny historyczne, polityczne i gospodarcze. Jedna z nich wynika z koncentrycznej struktury obiegu tekstów. O co chodzi? W wielu dziedzinach naszego życia bywało często - i nadal tak bywa - że nowość powstaje albo w Europie Zachodniej, albo w Ameryce Północnej. Zarówno Polacy, jak i Japończycy oczekują tych nowości, usytuowani jakby na obrzeżach kół o tym samym środku, lecz mających często różne promienie. Tokimasa Sekiguchi, Od japońskiego Schulza do polskiego Parnickiego - w okolicach roku 1974 (fragment)