Znachor w tradycjach ludowych i popularnych XIX-XX wieku

Praktyki znachorskie opierają się na przesądach i zabobonach. Krzewią się głównie, choć nie wyłącznie, wśród ubogiego i ciemnego ludu. Znachor jest szarlatanem - nie ma przecież odpowiednich kwalifikacji medycznych, jest oszustem - bez skrupułów wyłudza pieniądze. Bałamuci i otumania ciemnych i naiwnych „ W związku z tym znachorstwo staje się problemem prawnym, medycznym, a w równej mierze i społecznym". Sam znachor jest ciemny (w literaturze XIX i XX w., a także w mowie potocznej „ ciemny" znaczy po prostu „ głupi"): ograniczony, na niskim poziomie intelektualnym, niedorozwinięty psychicznie i moralnie, jest groźniejszy od chorób. Tak można streścić znaczną część etnograficznych i nieetnograficznych przedstawień znachora. W rezultacie wielu współczesnych „ uzdrawiaczy" nie chce być nazywanych znachorami, a przychylne im otoczenie unika tego słowa ze względu na złe skojarzenia: z oszustem, nieukiem, prymitywem, zabobonem itp.