"Niczego nie żałuję" Od Powstania Warszawskiego z Armią Krajowa do Indochin z Legia Cudzoziemską

Zygmunt Jatczak to żywa legenda Armii Krajowej jak i Legii Cudzoziemskiej. Powstaniec Warszawski, żołnierz Batalionu „ Miotła”, i żołnierz Legii w Indochinach w 13 D. B. L. E. Wielokrotnie odznaczany, w tym Krzyżem Walecznych za Powstanie oraz Medaille Militaire za Indochiny, a wiosną 2017 Legią Honorową. W styczniu 1943 roku został zatrzymany w ulicznej łapance, a następnie wysłany do obozu koncentracyjnego Majdanek koło Lublina. Wkrótce po zwolnieniu z obozu, w marcu 1943 roku, wstąpił do Armii Krajowej. 1 sierpnia 1944 roku jak tysiące innych żołnierzy Polski Podziemnej Zygmunt Jatczak poszedł do Powstania. W Powstaniu Warszawskim walczył w Batalionie „ Miotła”, a po jego zdziesiątkowaniu w Batalionie „ Czata49”. Po kapitulacji oddziałów powstańczych, jak wielu jego kolegów, trafił do obozu jenieckiego. Po uwolnieniu wstąpił do polskich oddziałów pomocniczych i w ich szeregach pełnił służbę do 1947 roku. Wówczas postanowił wstąpić do Legii Cudzoziemskiej. Zygmunt Jatczak wstąpił do Legii 17 czerwca 1947 roku, przez Strasburg trafił do Marsylii, gdzie po pobycie w Forcie St. Nicolas odpłynął do Algierii. Na ziemi afrykańskiej trafił najpierw do Sidi Bel Abbes, a następnie na szkolenie saharyjskie do Saidy. Wspomnienia z pięciu lat służby w Legii Cudzoziemskiej pełne są niesamowitych informacji. Zygmunt Jatczak ze swadą mówi o życiu legionistów, operacjach, walkach, jak i wielu niesamowicie interesujących szczegółach dotyczących wyszkolenia, uzbrojenia czy też organizacji jednostek. Po krótkim szkoleniu w algierskim mateczniku Legii, legionista Jatczak wyruszył do Indochin, gdzie spędził kolejne lata służby. W marcu 1948 roku dotarł do Indochin. Opowieści o operacjach przeciwko Viet Minhowi, walkach, jeńcach, są tak plastyczne, że przenoszą czytelnika na ryżowiska Indochin. W połowie 1952 roku zakończył służbę w Legii Cudzoziemskiej po odbyciu pięcioletniego kontraktu. Powrócił do Francji, gdzie mieszkał i pracował do lat ’60. ” Wspominając czas wojny i mój czas w Legii Cudzoziemskiej jedno mogę powiedzieć, miałem wiele szczęścia, wiele przeżyłem, kilka razy umknąłem śmierci i jak się w Legii mówi Niczego nie żałuję.”