Modlitwa wewnętrzna

„ Nie potrafię się modlić!” Jakże często ten, kto modlitwę traktuje poważnie, musi ubolewać nad swoją niedolą. I  to jest w  porządku. Święty Paweł sam stwierdza, że nie wiemy, jaka powinna być nasza modlitwa. Natomiast Duch Święty w  niewysłowionych westchnieniach rodzi w  nas autentyczną i  prawdziwą modlitwę. Duch Święty jest zawsze akuszerką modlitwy. Jednak to  wymaga czasu, całego czasu, całego życia. Dopiero w  wieczności będziemy mogli cieszyć się, że „ potrafimy” się modlić, ale wówczas zrozumiemy również to, co  tak trudno nam zrozumieć tu na  ziemi: modlitwa jest jedynie darem i  łaską. Jest czymś, czego nie możemy uczynić czy dokonać, a  jedynie pozwolić by  trwała. Na  modlitwie wewnętrznej możemy dogłębnie poznawać Boga. „ On nie ukrył przed nami swego oblicza” (Ps 22, 25). Jeżeli uczymy się posłuszeństwa wobec dyskretnej nauki Ducha Świętego, możemy wnikać w  ukryte głębiny Bożego misterium. Święty Jan od Krzyża mówi o  wewnętrznych komnatach znajdujących się w  niewyczerpanej Tajemnicy Chrystusa. Modlić się to  zgłębiać te komnaty. Niekiedy wydają się ciemne i  nieprzeniknione. Niekiedy świetliste i  promieniejące pięknem. Duch Święty towarzyszy nam w  tej wewnętrznej wędrówce. (…) Dzięki Jego kierownictwu i  Jego poruszeniom w  nas jesteśmy prowadzeni na  modlitwie do  coraz głębszego spotkania z  Synem, a  dzięki Niemu z  samym Ojcem.