Historie w rzeczach i miejscach ukryte

Historię karmelitańskiego eremu w Czernej spisywała rzesza oddanych Bogu ludzi, którzy uczestnicząc w sztafecie pokoleń zasilali jego wspólnotę przez minione czterysta lat. Składali tutaj zakonne śluby, modlili się i pracowali, radowali się i cierpieli, a wreszcie umierali. Było ich bardzo wielu. Imion niektórych z nich do dzisiaj nie znamy, ale zna je Bóg. Własne dzieje tego miejsca opowiada także skała – czarny marmur i  biały wapień. To z  nich zbudowano święty przybytek, by służył człowiekowi za miejsce słuchania Stwórcy. Zestawienie bieli z  czernią, prostota idąca w  parze z  ubóstwem murów, od dawien dawna przedziwnie nastrajały dusze przybywających do tego miejsca pielgrzymów. Jeden z  nich pisał w  1842 roku, że za bramą na lewo jest „ mały kościółek, którego okna zasłonięte gęstym lasem, mało przepuszczają światła i  wzbudzają jakąś niewypowiedzianie miłą posępność. Kościół nie ma w  sobie nic osobliwego, żadnych pięknych obrazów, tylko marmuru czarnego jest w  nim bardzo wiele, takaż posadzka, drzwi i  balustrada przed ołtarzem”. I  chociaż na przełomie XX i  XXI wieku pojawiły się w  świątyni liczne przedmioty wypełniając jej puste dotąd przestrzenie, zagracając nieco, ona i  tak wciąż woła ku sobie tych, którzy umieją i  chcą słuchać ciszy jej murów. Ludzie tworzą miejsca, ale to miejsca kształtują ludzi.