Marco Pantani. Ostatni podjazd

Legenda kolarstwa, którą stał się jeszcze za życia. Jeden z najwybitniejszych „ górali” w historii, ostatni z grona zaledwie siedmiu zawodników, którzy w pojedynczym sezonie zdołali wygrać dwa najbardziej prestiżowe wyścigi w kolarskim kalendarzu – Giro d’Italia i Tour de France. Bożyszcze włoskich fanów, ikona stylu, człowiek, o którym w Italii śpiewa się piosenki. Czy to możliwe, że jego kariera była jednym gigantycznym oszustwem? Oto historia Marco Pantaniego – zawodnika, którego występy były w Italii ważniejsze niż polityka zagraniczna. Filigranowego mężczyzny miażdżącego rywali na najtrudniejszych górskich podjazdach, lecz poza szosą człowieka kompletnie zagubionego i szukającego ucieczki w kokainie. Bohatera narodowego, który poza granicami ojczyzny wciąż wywołuje dyskusje. Sportowca, z którego śmiercią kibice nie mogą się pogodzić do dziś. Co było tajemnicą sukcesów „ Pirata”? Czy to możliwe, by jego karierę złamały manipulacje włoskiej mafii? Co sprawiło, że powszechnie wielbiony sportowiec pożegnał się ze światem w podrzędnym hotelu, zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od rodzinnego domu? *** Dla mnie, także po przeczytaniu tej książki, „ Elefantino” pozostanie artystą wśród kolarzy, artystą wielkim i tragicznym, podziwianym, ale w jego własnym odczuciu nigdy niezrozumianym. Adam Probosz, TurDeTur/ Eurosport Matt Rendell opisuje krok po kroku powstanie mitu legendarnego Marco Pantaniego. Choć „ legenda” to słowo obecnie nadużywane, to w przypadku „ Pirata” jest ono jak najbardziej zasłużone. Sposób jazdy (natchniony chaos, prometejskie przyspieszenie),zwycięstwa, porażki, odstające uszy (Słoniątko),ogolona głowa (łysa czupryna),doping, narkotyki, trudny charakter, uwielbienie kibiców, zagadkowa śmierć… Tak, tak, Pantani to legenda! W książce nie ma nużących opisów, a sylwetka kolarza pokazana jest na podłożu historycznym, społecznym, socjologicznym i kulturowym Italii. Przeczytałem ją jednym tchem. Tomasz Jaroński, Eurosport Zawsze z przekąsem mówiłem, że jestem „ ostatnim pomocnikiem Pantaniego”, bo jechałem z nim jego ostatni wyścig, a z całej ówczesnej ekipy moja kariera trwała najdłużej. Już wtedy miałem świadomość, że jeżdżę z żyjącym mitem. To było coś niesamowitego, sceny jak z filmów. Jeździć z kimś takim jak Pantani dla mnie, tak młodego kolarza, było czymś niebywałym. Sylwester Szmyd, BORA-hansgrohe, były kolega z drużyny Pantaniego